1
ستاد ویژه توسعه فناوری نانو Iran Nanotechnology Initiative Council بستن
  • ستاد ویژه توسعه فناوری نانو

  • مدیریت بانک اطلاعات شاخص های فناوری نانو

  • سایت جشنواره فناوری نانو

  • سیستم جامع آموزش فناوری نانو

  • شبکه آزمایشگاهی فناوری نانو

  • موسسه خدمات فناوری تا بازار

  • کمینه استاندارد سازی فناوری نانو

  • پایگاه اشتغال فناوری نانو

  • کمیته نانو فناوری وزارت بهداشت

  • جشنواره برترین ها

  • مجمع بین المللی اقتصاد نانو

  • اکو نانو

  • پایگاه اطلاع رسانی محصولات فناوری نانو ایران

  • شبکه ایمنی نانو

  • همایش ایمنی در نانو

  • گالری چند رسانه ای نانو

  • تجهیزات فناوری نانو

  • صنعت و بازار

  • باشگاه نانو

رهاسازی انسولین به وسیله ی نانوذرات پلیمری

کلمات کلیدی : انسولین - رهاسازی تاریخ خبر : 1388/04/14 تعداد بازدید : 2339

محققان چینی موفق به ابداع نوعی از نانوذرات پلیمری شدند که می توانند انسولین را در پاسخ به تغییرات غلظت گلوکز آزاد کرده، برای درمان بیماران دیابتی مفید واقع شوند.

Xingju Jin و Chaoxing Li از دانشگاه Nankai، از یک کوپلیمر با زمینه ی برونیک اسید و شاخه های جانبی مبتنی بر مواد قندی، برای تشکیل این نانوذرات و دربرگرفتن انسولین استفاده کردند. نانوذرات مذکور از طریق ایجاد اتصالات عرضی بین گروه های برونیک اسید و گروه های هیدروکسیل مواد قندی با انسولین گیرافتاده بین شاخه های جانبی خودآرایی می کنند. با افزایش میزان گلوکز، بین انسولین و گلوکز برای ترکیب با برونیک اسید رقابتی ایجاد می شود که نتیجه ی آن شکسته شدن اتصالات عرضی و آزاد شدن انسولین است.
تاکنون به دلیل سمیت برونیک اسید، استفاده از ترکیبات آن در کاربردهای پزشکی مجاز نبود؛ اما محققان با ترکیب گروه های قندی با پلیمرها به طور همزمان بر دو مشکل فائق آمدند: اول آنکه با اتصال برونیک اسید با مواد قندی سمیت این مواد از بین رفت و دیگر اینکه یک فرایند اتصال عرضی برگشت پذیر انجام می گیرد که می تواند با توجه به میزان غلظت گلوکز باعث رهاسازی هدفمند انسولین شود.
پژوهشگران امیدوارند بتوانند دزهای بیشتری از انسولین را در یک مرحله آزاد کنند؛ اما مشکل اینجاست که ظرفیت بارگذاری انسولین در این نانوذرات زیاد نیست و بخشی از آن نیز حتی در غیاب گلوکز، از نانوذره جدا می شود. به عقیده ی Jin، این امر بدین دلیل است که مقداری از انسولین به جای اینکه در شاخه های جانبی نانوذرات پلیمری به دام بیفتد، به وسیله ی سطح آنها جذب می شود.
برای حل این مشکل محققان توجه خود را به مراحل تشکیل پلیمر و کنترل آن معطوف کرده اند. آنها هم اکنون در حال استفاده از پلیمر شدن به روش رادیکالی هستند و امیدوارند با استفاده از یک روش کنترل شده بتوانند به نانوذراتی با ساختار بهتر و منظم تر دست یابند. روش دیگر اتصال انسولین به برونیک اسید قبل از فرایند پلیمر شدن است که سبب افزایش بارگذاری انسولین و کاهش جذب سطحی آن به وسیله ی پلیمر می شود.
Jin می گوید: «هنوز تحقیقات زیادی برای توسعه ی این سیستم نیاز است. آنها آزمایش های بالینی اولیه را با این مواد بر روی موش ها انجام دادند و توانستند گلوکز خون این جانوران را تا حدی کاهش دهند».مهم ترین چالش موجود انطباق حساسیت گلوکز با نیاز بیماران دیابتی است که تنها از طریق همکاری متخصصان درمان دیابت برطرف می شود، همچنین محققان در حال بررسی احتمال تخریب این نانوذرات به وسیله ی آنزیم های طبیعی، و امنیت و بدون خطر بودن آنها در بدن انسان هستند.  

مقالات آموزشی مرتبط