1
ستاد ویژه توسعه فناوری نانو Iran Nanotechnology Initiative Council بستن
  • ستاد ویژه توسعه فناوری نانو

  • مدیریت بانک اطلاعات شاخص های فناوری نانو

  • سایت جشنواره فناوری نانو

  • سیستم جامع آموزش فناوری نانو

  • شبکه آزمایشگاهی فناوری نانو

  • موسسه خدمات فناوری تا بازار

  • کمینه استاندارد سازی فناوری نانو

  • پایگاه اشتغال فناوری نانو

  • کمیته نانو فناوری وزارت بهداشت

  • جشنواره برترین ها

  • مجمع بین المللی اقتصاد نانو

  • اکو نانو

  • پایگاه اطلاع رسانی محصولات فناوری نانو ایران

  • شبکه ایمنی نانو

  • همایش ایمنی در نانو

  • گالری چند رسانه ای نانو

  • تجهیزات فناوری نانو

  • صنعت و بازار

  • باشگاه نانو

راه جدیدی برای انتقال و جا‌به‌جایی مولکول‌ها

موضوع : نانوی مولکولی کلمات کلیدی : انتقال مولکول تاریخ خبر : 1389/02/22 تعداد بازدید : 687

گروهی از محققان دانشگاه مارشال مسیر تازه‌ای را برای حرکت دادن تک‌مولکول‌ها یافته‌اند. یافته‌ی آنها در ساخت ماشین‌های مولکولی ضروری است.

گروهی از محققان دانشگاه مارشال مسیر تازه‌ای را برای حرکت دادن تک‌مولکول‌ها یافته‌اند. یافته‌ی آنها در ساخت ماشین‌های مولکولی ضروری است.

جابه‌جا کردن تک‌مولکول به‌صورت کنترل‌شده، کاری بسیار چالش‌برانگیز است. برای درک این مشکل تصور کنید که یک سوزن را با یک بیلچه‌ی بزرگ از روی زمین برداریم بدون اینکه چیز دیگری همراه سوزن برداشته شود.

برای حل این مشکل محققان با الهام از طبیعت، تصمیم گرفتند از تک‌مولکول برای جا‌به‌جایی تک‌مولکول دیگر استفاده کنند. در عضلات بدن ما مشابه این روش به کار گرفته می‌شود.

محققان از میوزین که یک پروتئین مسئول تولید نیرو در عضلات است، به‌عنوان موتور و از پروتئین آکتین به‌عنوان حمل‌کننده استفاده کردند. برای این منظور آنها مولکول‌های میوزین را روی یک سطح تثبیت کردند، به طوری که مولکول‌های آکتین قادر بودند تک‌مولکول‌ها را از روی آنها جابه‌جا کنند (همانند قطار که از روی ریل حرکت می‌کنند. ریل‌ها میوزین هستند و قطار باری آکتین).

مشکل این روش حرکت رندمی آکتین‌ها بود. برای حل آن، دانشمندان دسته‌های چندتایی از آکتین را به هم بافته و رشته‌ی ضخیم‌تری را ایجاد کردند. این رشته تقریباً خط سیر مستقیم داشت.

برای شروع حرکت و بازایستادن رشته‌های آکتین از تابش نور و مولکولی به نام بلبیستاتین استفاده شد. بلبیستاتین یک بازدارنده‌ی میوزین است که در حضور نور روشن و خاموش می‌شود. در واقع با تغییر تابش نور، حرکت و بازایستادن اتفاق می‌افتد.

این فناوری کاربردهای بسیاری خواهد داشت؛ برای مثال در تست‌های تشخیصی می‌توان مقدار بسیار کمی از نمونه را در بدن بیمار وارد کرد و در کوتاه‌ترین زمان و با دقت بالا آن را به سلول‌های هدف رساند.