1
ستاد ویژه توسعه فناوری نانو Iran Nanotechnology Initiative Council بستن
  • ستاد ویژه توسعه فناوری نانو

  • بانک اطلاعات شاخص های فناوری نانو

  • سایت جشنواره فناوری نانو

  • سیستم جامع آموزش فناوری نانو

  • شبکه آزمایشگاهی فناوری نانو

  • موسسه خدمات فناوری تا بازار

  • کمیته استانداردسازی فناوری نانو

  • پایگاه اشتغال فناوری نانو

  • کمیته نانو فناوری وزارت بهداشت

  • جشنواره برترین ها

  • مجمع بین المللی اقتصاد نانو

  • اکو نانو

  • پایگاه اطلاع رسانی محصولات فناوری نانو ایران

  • شبکه ایمنی نانو

  • همایش ایمنی در نانو

  • گالری چند رسانه ای نانو

  • تجهیزات فناوری نانو

  • صنعت و بازار

  • باشگاه نانو

دانشگاه صنعتی امیرکبیر: تلاش در جهت افزایش بازدهی و کاهش اثرات جانبی شیمی‌درمانی

کلمات کلیدی : شیمی درمانی - دارو - دانشگاه‌ صنعتی امیرکبیر - سرطان خون تاریخ خبر : 1394/12/24 تعداد بازدید : 1746

پژوهشگران دانشگاه صنعتی امیرکبیر با اجرای یک طرح آزمایشگاهی، تلاش کردند با تولید نانوحامل‌های مغناطیسی، بازدهی فرایند شیمی‌درمانی سرطان خون را افزایش دهند. استفاده از این نانوحامل‌ها در فرایند شیمی‌درمانی، علاوه بر بهبود عملکرد درمانی دارو، کاهش اثرات مخرب مصرف دارو بر بافت‌های سالم را در پی دارد.

روش‌های مرسوم درمان بیماری سرطان به دو دسته‌ی اصلی شیمی‌درمانی و پرتودرمانی تقسیم می‌شود. داروهای مورد استفاده در فرایند شیمی‌درمانی، اثرات جانبی مخربی بر بافت‌ها و سلول‌های سالم بدن دارد؛ از این رو، اخیراً تحقیقاتی در راستای توسعه‌ی روش‌هایی موسوم به سیستم‌های دارورسانی هوشمند انجام گرفته است. این سیستم‌ها با به کار گیری نانوحامل‌هایی، نرخ رهاسازی و مکان رهاسازی دارو را کنترل کرده و موجب افزایش قابل‌توجه بازدهی و کاهش اثرات مخرب آن‌ها می‌گردند.
مهندس محمد ایرانی با اشاره به دانوروبیسین، به‌عنوان یک آنتی‌بیوتیک مؤثر در درمان سرطان، هدف از انجام این طرح را سنتز یک نانوحامل کامپوزیتی مغناطیسی جهت انتقال هوشمند داروی مذکور به سلول سرطانی و رهاسازی کنترل‌شده‌ی آن عنوان کرد.
استفاده از نانوحامل‌های کامپوزیتی تولید شده در این طرح در سیستم‌های دارورسانی، بهبود عملکرد دارویی دانوروبیسین جهت مرگ سلول‌های سرطانی در فرایند شیمی‌درمانی سرطان خون را به دنبال دارد. همچنین سمیت ایجادشده‌ی ناشی از مصرف این دارو کاهش قابل‌توجهی خواهد داشت.
به گفته‌ی این محقق، پلی لاتیک اسید، نانولوله‌های کربنی و نانوذرات اکسید آهن، اجزای تشکیل‌دهنده‌ی این نانوحامل کامپوزیتی هستند. نانوذرات اکسید آهن که دارای خاصیت مغناطیسی هستند، در حضور میدان مغناطیسی خارجی، نقش شناسایی سلول‌های سرطانی را در نانوحامل مذکور ایفا می‌کنند. همچنین حضور نانولوله‌های کربنی با کنترل منافذ نانویی نانوحامل، امکان بارگذاری بیشتر دارو و رهاسازی کنترل‌شده‌ی آن را فراهم می‌آورند.
ایرانی در خصوص روند سنتز این نانوحامل‌ها افزود: «در مرحله‌ی اول نانولوله‌های کربنی چند دیواره سنتز شد. در ادامه بین نانوذرات اکسید آهن و نانولوله‌های کربنی در محلول پلیمری پلی لاتیک اسید پیوند برقرار شده و نانوالیاف کامپوزیتی سنتز شد. سپس با بارگذاری داروی دانوروبیسین درون این نانوالیاف، نانوحامل حاوی داروی مذکور تهیه گردید و در نهایت آزمون‌های مربوط به میزان رهاسازی دارو و تأثیر میدان مغناطیسی خارجی و pH بر آن مورد بررسی قرار گرفت.»
نتایج حاصل شده از آزمون‌ها، میزان بارگذاری صددرصدی دارو و رهاسازی کنترل‌شده‌ی دارو توسط نانوحامل‌ها در طول دو هفته را نشان می‌دهند. افزایش میزان مرگ سلول‌های سرطانی در حضور میدان مغناطیسی خارجی و افزایش رهاسازی دارو در pH های اسیدی نسبت به pH های خنثی از دیگر نتایج ارزیابی‌های انجام شده هستند.
این تحقیقات حاصل تلاش‌های محمد ایرانی- دانشجوی دکترای دانشگاه صنعتی امیرکبیر- لیلا حسینی- دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تربیت مدرس- و خدیجه محبوب نیا- دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علوم پزشکی اصفهان- است. نتایج این کار در مجله‌ی International Journal of Polymeric Materials and Polymeric Biomaterials (جلد 65، شماره 4، سال 2016، صفحات 176 تا 182) به چاپ رسیده است.