1
ستاد ویژه توسعه فناوری نانو Iran Nanotechnology Initiative Council بستن
  • ستاد ویژه توسعه فناوری نانو

  • مدیریت بانک اطلاعات شاخص های فناوری نانو

  • سایت جشنواره فناوری نانو

  • سیستم جامع آموزش فناوری نانو

  • شبکه آزمایشگاهی فناوری نانو

  • موسسه خدمات فناوری تا بازار

  • کمینه استاندارد سازی فناوری نانو

  • پایگاه اشتغال فناوری نانو

  • کمیته نانو فناوری وزارت بهداشت

  • جشنواره برترین ها

  • مجمع بین المللی اقتصاد نانو

  • اکو نانو

  • پایگاه اطلاع رسانی محصولات فناوری نانو ایران

  • شبکه ایمنی نانو

  • همایش ایمنی در نانو

  • گالری چند رسانه ای نانو

  • تجهیزات فناوری نانو

  • صنعت و بازار

  • باشگاه نانو

نانوسیال‌ها، جاذب‌های قابل بازیابی در جداسازی گاز سولفید هیدروژن

موضوع : علم و پژوهش کلمات کلیدی : دانشگاه صنعتی اصفهان - هیدروژن سولفید - نانوسیال تاریخ خبر : 1396/03/10 تعداد بازدید : 572

محققان دانشگاه صنعتی اصفهان در طرحی تحقیقاتی، نانوجاذب‌‌هایی را معرفی کرده‌اند که قابل استفاده جهت تصفیه و جداسازی گاز سولفید هیدروژن باشد. این نانوجاذب غیر سمی بوده و قابلیت بازیابی و استفاده‌ی مجدد آن در فرایند تصفیه وجود دارد.

گاز سولفید هیدروژن یکی از سمی‌ترین و خورنده ترین ترکیباتی است که در صنایع نفت، گاز و پتروشیمی و نیز در صنایع مرتبط با بیوگاز مانند تصفیه خانه‌های فاضلاب شهری، مشکلات فراوانی را به وجود می‌آورد. این گاز، که گاهی با دی اکسید کربن نیز همراه است، در صورت وجود رطوبت باعث خوردگی شدید تجهیزات فرآیندی می‌شود. از طرفی در صورت نشت به محیط، باعث مسمومیت پرسنل بهره‌بردار و در موارد شدید منجر به مرگ افراد می‌شود.
دکتر محسن نصر اصفهانی، مهم‌ترین هدف این طرح را بررسی روشی نوین برای تصفیه‌ی بیوگاز به عنوان یک منبع سوخت تجدیدپذیر معرفی کرد و افزود: «در این طرح جاذب نانوسیالی معرفی شده است که بتواند فرایند جداسازی گاز سولفید هیدروژن را با راندمان بالا و هزینه‌ی عملیاتی کم فراهم آورد.»
به گفته‌ی نصر اصفهانی، جاذب‌های متعددی از جمله ترکیبات آمینی یا محلول سود(جاذب‌های مایع) و نیز کربن فعال(جاذب جامد) برای جداسازی و جذب این گازهای سمی استفاده می‌شود. اما از آنجا که این جاذب‌ها بعضاً قابل بازیابی نبوده و یا برای بازیابی نیازمند صرف هزینه‌ی بالایی هستند، لذا استفاده از آن‌‌ها معضلی برای صنایع شده است. این در حالی است که با استفاده از جاذب نانوسیال معرفی شده در این طرح جذب و جداسازی گاز به صورت فیزیکی صورت خواهد گرفت. لذا با صرف کمترین هزینه، به واسطه‌ی افزایش اندک دمای جاذب یا کاهش فشار آن و یا با استفاده از روش‌های بیولوژیکی مانند فرآیند لجن فعال، گاز جذب شده از جاذب خارج شده و جاذب بازیابی خواهد شد.
وی در ادامه افزود: «نانوسیال‌های مورد استفاده در این طرح، نانوسیال اکسید سیلیس-آب و اکسید گرافن-آب هستند که غیر سمی بوده و برای پرسنل بهره‌بردار این واحدها مخاطرات سلامت به بار نخواهد آورد. از طرفی به دلیل قابلیت بازیابی جاذب، منجر به کاهش هزینه‌ی عملیاتی نسبت به سایر جاذب‌های شیمیایی می‌شود. به علاوه نسبت به آب خالص نیز منجر به کاهش اندازه‌ی تجهیزات و در نتیجه کاهش سرمایه‌ی لازم برای واحد جذب می‌گردد.»
لازم به ذکر است که این جاذب در مقیاس نیمه صنعتی در تصفیه خانه‌ی فاضلاب شمال اصفهان در منطقه دولت آباد مورد ارزیابی قرار گرفته است که نتایج بسیار خوبی به همراه داشته است.
نصر اصفهانی در پایان عنوان کرد: « با توجه به نتایج امیدوار کننده‌ی کسب شده، این طرح قابل استفاده در کلیه صنایعی است که نیازمند جداسازی گازهای اسیدی سولفید هیدروژن و دی اکسید کربن باشند. از جمله این صنایع می‌توان به صنعت نفت، پالایشگاه‌های گاز طبیعی، واحدهای پتروشیمی به ویژه واحدهای تولید اولفین، تصفیه خانه‌های فاضلاب شهری و نیز دامداری‌ها اشاره نمود.»
دکتر محسن نصر اصفهانی- عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی اصفهان- و دکتر سید حمید اسماعیلی فرج- دانش آموخته‌ی این دانشگاه- در انجام این تحقیقات همکاری داشته‌اند. نتایج این کار در مجله‌ی Industrial & Engineering بChemistry Research با ضریب تأثیر 2/567 (جلد55، سال 2016، صفحات 4682 تا 4690) منتشر شده است.
مقالات آموزشی مرتبط