محققان دانشگاه نورثایسترن موفق به ساخت حسگری حاوی نانولولههای کربنی شدند که قادر است تابشهای خطرناک و یونیزه کننده را شناسایی کند. این حسگر با استفاده از حساسیت دیواره نانولوله کربنی به ذرات باردار ساخته شدهاست.
![](https://news.nano.ir/wp-content/uploads/2017/5/c4ca4238a0b923820dcc509a6f75849b568101.jpg)
استفاده از نانولولههای کربنی برای شناسایی تابشهای خطرناک
وزارت امنیت داخلی آمریکا ۱۰۳٫۹ میلیون دلار برای توسعه تجهیزات شناسایی تهدیدهای هستهای و رادیولوژی برای سال ۲۰۱۷ در نظر گرفته است. این وزارتخانه قصد دارد از این تجهیزات برای افزایش ضریب امنیت این کشور استفاده کند.
سواستیک کار و یونگ جون جانگ از دانشگاه نورثایسترن برای پاسخ دادن به این نیاز ملی، اقدام به ارائه شناساگری شدند که میتواند با دقت بالا تهدیدهای هستهای را در داخل و خارج از این کشور شناسایی کند.
برای ساخت این حسگر از نانولولههای کربنی استفاده شده که موجب افزایش حساسیت این حسگر شدهاست. ابعاد این حسگر بسیار کوچک بوده و با مصرف انرژی پایین و قیمت بسیار کم قابل تولید است.
همه پرتوها خطرناک نیستند. بیشتر تابشهای یونیزه کننده خطرناک هستند چرا که الکترون را از اتمهای اطراف جدا میکنند؛ به این ترتیب آنها یونیزه میشوند. شناساگرهای فعلی ابعاد بزرگی داشته و در عین گرانقیمت بودن، مصرف انرژی بالایی دارند. همچنین حساسیتشان بسیار کم است.
این نانوحسگر ماحصل همکاری ۱۰ ساله کار و جانگ است. جانگ در بخش نانوساخت کربن فعالیت دارد و کار در بخش فیزیک نانولولههای کربنی و دیگر مواد نظیر خواص مکانیک کوانتومی که هدایت الکتریکی را با استفاده از آن میتوان توضیح داد.
زمانی که یک ذره باردار روی سطح مادهای قرار گیرد، خواص الکتریکی آن را تغییر میدهد. نانولولههای کربنی به دلیل دیواره نازکی که دارند، نسبت به برخورد با ذره باردار حساس هستند و تغییر زیادی روی هدایت الکتریکی آنها اتفاق میافتد.
این گروه برحسب اتفاق متوجه حساسیت نانولولههای کربنی به ذرات باردار شدند. زمانی که این گروه در حال آزمایش روی نانولولههای کربنی در خلاء بودند، متوجه شدند که مقاومت الکتریکی نانولولهها در حین خاموش و روشن کردن دستگاه خلاء تغییر میکند. پیگیری دلیل این تغییر منجر به این کشف شد. البته آنها در ابتدا نمیدانستند که مقداری یون در این فرآیند تشکیل میشود که با بررسیهای بیشتر این موضوع مشخص شد.
توسعه این فناوری میتواند منجر به ساخت شناساگرهایی شود که از آنها میتوان برای شناسای پرتوهای مختلف نظیر اشعه ایکس و ذرات بتا استفاده کرد.