محققان مؤسسه رباتیک و هوش ماشینی مونیخ (MIRMI) در دانشگاه صنعتی مونیخ (TUM) فرآیندی خودکار برای ساخت حسگرهای نرم توسعه دادهاند. این سلولهای اندازهگیری را میتوان تقریباً به هر نوع جسمی متصل کرد. برای این حسگرها، برنامههای کاربردی به ویژه در رباتیک و پروتز در نظر گرفته شده است.
در تلاش برای کشف مواد دو بعدی جدید، تیمی از دانشمندان از آزمایشگاه ملی ایمز ساختار مونوکسید بور را تعیین کردند. این ترکیب برای اولین بار در دهه ۱۹۴۰ کشف شد و در طول سالها علاقه تحقیقاتی بسیاری را به خود جلب کرده بود. با این حال، دانشمندان به دلیل محدودیتهای تکنولوژیکی قادر به تعیین ساختار این ماده نبودند.
در دهه گذشته، تیمهایی از مهندسان، شیمیدانان و زیستشناسان خواص فیزیکی و شیمیایی بالهای سیکادا را تجزیه و تحلیل کردهاند، به این امید که راز توانایی آنها در کشتن میکروبها را کشف کنند. اگر این عملکرد طبیعت توسط علم قابل تکرار باشد، ممکن است منجر به توسعه محصولات جدیدی با سطوح ذاتاً ضد باکتریایی شود که از روشهای شیمیایی فعلی مؤثرتر هستند.
اندازهگیری و استفاده از نانوساختارهای جدید مثل نقاط کوانتوم کربن و چارچوبهای فلزی آلی برای جذب سطحی و حذف انتخابی H۲s و CO۲ از جریانها عنوان طرحی است که سعید فخرایی در قالب رساله دکتری با راهنمایی حمیدرضا رجبی به پایان رسانده است
«طراحی و ساخت زیستحسگر نوری میکروفلوئیدی برای تشخیص زودهنگام سرطان پروستات» عنوان طرح مونا سروش است که در قالب رساله دکتری و با راهنمایی هدایت الله قورچیان به انجام رسانده است.
دکتر شابی عباس زیدی، میمونا محمد و ندا یحیی دیاب از دانشگاه قطر (QU)، به بررسی چالش جداسازی نفت از آب پرداخته و در این مسیر موفق شدند تا از مشتقات گرافن برای جداسازی مخلوط نفت و آب استفاده کنند.
مهندسان دانشگاه رایس ظروفی ساختهاند که میتواند از تجمع ترکیبات آلی فرار (VOCs) بر روی سطوح اشیاء داخل ظرف جلوگیری کند.
برخلاف کبد و پوست، جایی که سلولها برای ایجاد سلولهای جدید و بازسازی اندام تقسیم میشوند، سلولهای لولههای پروگزیمال کلیه از نظر میتوزی ساکن هستند و برای ایجاد سلولهای جدید تقسیم نمیشوند. دکتر جی ژنگ، استاد شیمی و بیوشیمی میگوید: «در مورد آسیب یا بیماری خفیف، سلولهای کلیه قابلیت ترمیم محدودی دارند و سلولهای بنیادی در کلیه میتوانند سلولهای کلیوی جدید را تشکیل دهند، آن هم فقط تا حدی.»
به لطف یک ساختار نانویی، باقی مانده آنتیبیوتیک در آب میتواند سریع و ساده شناسایی شود. این حسگر زیستی جدید شبیه جعبه کوچکی است که به تلفن همراه متصل است. این دستگاه میتواند بلافاصله باقیماندههای آنتیبیوتیکی مانند آمپیسیلین را در آب یا لبنیات شناسایی کند.
با استفاده از روشهای نانوساخت، یک ابزار زیستالکترونیک آلی ساخته شده است که میتواند درمان دقیق را میسر کند.