بیماریهای خود ایمنی معمولا مرموز هستند. در دهه ۱۹۵۰ دانشمندان فهمیدند که سیستم ایمنی بدن می تواند به اندامهای خود بدن آسیب برساند. حتی امروز نیز، دلایل اساسی و عملکرد درونی بیشتر بیماریهای خود ایمنی ناشناخته باقی مانده است که گزینههای درمانی آن را محدود میکند.
پژوهشگران نانوحسگر زیستالکترونیکی ساختند که میتواند به صورت مستمر روی سلولهای قلب نظارت داشته باشد.
دانشمندان دانشگاه فناوری نانیانگ، در سنگاپور، تراشهای در اندازه سکه ایجاد کردند که میتواند به طور مستقیم پلاسمای خون را فقط در ۳۰ دقیقه از خون جدا کند، که نسبت به فرآیند سانتریفیوژ چند مرحلهای که روشی استاندارد است، راحتتر و کاربر پسندتر است.
با قراردادن تعداد بیشتری فلزات قلیایی در میان لایههای گرافن در الکترود باتریها، امکان افزایش ظرفیت باتریها وجود دارد.
محققان با استفاده از خوشههای طلا و ذرات دیاکسیدتیتانیم، فتوکاتالیستی ساختند که میتواند به زدایش برخی سموم از آب کمک کند.
با استفاده از مواد گرافنی و ترکیبات پلیمری، محققان ابرخازنهای انعطافپذیری ساختند که بعد از هزار بار تاشدن، خمیده شدن و حتی مچاله شدن، باز هم عملکرد خوبی دارند.
یکی از شرکتهای تولیدکننده نانولولهکربنی، به تازگی خط تولیدی در چین راهاندازی کرده که سوسپانسیون پایه آبی ارائه میدهد که برای تولید پوششهای آنتیاستاتیک مناسب است. چرم مصنوعی داخل خودرو از جمله محصولاتی است که میتواند میزبان این نوع نانولولهکربنی باشد.
بیوفیلمها، ساختارهایی هستند که در آن ها، باکتریها پنهان میشوند تا از گزند دارو و عوامل آنتیباکتریال مصون بمانند. به تازگی مریم حاجفتحعلیان و همکارانش با استفاده از نانوذرات و لیزر، ابزاری برای از بین بردن بیوفیلمها ارائه کردند.
محققان نشان دادند که نوعی نانوذرات هیبریدی که آنها ساختهاند میتواند به بخش آسیب دیده در روده کمک کند تا زودتر التیام یابند. آسیب به سد روده شرایط افراد دچار سوختگی را بدتر میکند که این کمپلکس مولکولی به آنها کمک میکند تا این سد ترمیم شود.
واکسنهای ضدسرطان نوعی ایمونوتراپی بوده که نه تنها میتواند سلولهای سرطانی را در بیماران از بین ببرد، بلکه از بازگشت و گسترش سرطان جلوگیری میکند. واکسنهای ضدسرطان متعددی در کارآزمایی های بالینی مورد مطالعه قرار می گیرند ، اما با وجود نتایج اولیه امیدوارکننده، این واکسنها هیچگاه مورد استفاده قرار نمی گیرند.