پژوهشگران دانشگاه استنفورد موفق به ساخت مادهای انعطافپذیر شدهاند که میتواند تنها در چند ثانیه، هم رنگ و هم بافت سطح خود را تغییر دهد؛ قابلیتی شگفتانگیز که از پوست اختاپوس الهام گرفته و میتواند آینده استتار، رباتیک نرم، نمایشگرهای پوشیدنی و حتی زیستمهندسی در مقیاس نانو را دگرگون کند.
دانشمندان دانشگاه استنفورد موفق به ساخت حسگر نانومقیاسی شدهاند که برای نخستینبار میتواند بهمدت چند روز، بهطور مداوم مولکولهای زیستی را در جریان خون رصد کند. این فناوری نوین با نام SENSBIT، عملکردی پایدار در بدن موشها داشته و نسبت به رکورد پیشین ۱۱ ساعته، جهشی چشمگیر محسوب میشود. طراحی الهامگرفته از روده انسان، استفاده از نانوحفرههای طلا و پوشش محافظ زیستی، از عوامل کلیدی این موفقیت هستند. این دستاورد میتواند گامی مهم در مسیر پزشکی دقیق، رصد لحظهای دارو و تشخیص زودهنگام بیماریها باشد.
سامانه رهایشی در دانشگاه استنفورد ساخته شده که میتواند دارو را به آرامی در بدن رها کند. این سامانه این امکان را فراهم میکند که بیمار دیابتی هر چهار ماه یک بار دارو تزریق کند. این فناوری در مرحله آزمایشگاهی بوده و روی موشها با موفقیت آزمایش شده است.
محققان پودر نانویی ساختند که به محض این که به آب ریخته شود، باکتریهای آن را از بین میبرد. این پودر غیرسمی، ارزان و همچنین قابل بازیافت و استفاده مجدد است.
محققان نشان دادند که با استفاده از نانوذرات نقره میتوان الکترونهای حل شده تولید کرد، الکترونهایی که امکان انجام برخی واکنشهای شیمیایی را به شکلی سادهتر و سبزتر فراهم میکند.
یافتههای اخیر محققان نشان میدهد که الکترونها نقش مهمی در انتقال انرژی بین لایههای مواد نیمهرسانای دوبعدی تنگستن دیسلنید (WSe2) و دیسولفید تنگستن (WS2) بازی میکنند.
فناوری چاپ سهبعدی نه تنها برای ساختن اجسام به بزرگی خانه قابل استفاده است، بلکه چیزهایی به کوچکی دانههای برف نیز با آن ساخته میشود. به تازگی یک ماده جدید ارائه شده که باعث میشود که محصول نهایی مستحکم باشد و به طور قابل توجهی نیز سریعتر چاپ شود.
محققان دانشگاه ایالتی میشیگان با همکاری دانشگاه استنفورد رشته انعطافپذیری از جنس گرافن به نام «NeuroString» ساختهاند که قابل کاشت در بدن بوده و میتوان با استفاده آن شیمی سلامت مغز را بررسی کرد.
فیزیکدانان موسسه اپتیک کوانتومی ماکس پلانک و دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ با همکاری دانشگاه استنفورد برای اولین بار از نور لیزر برای کنترل مکان واکنشهای نوری بر روی سطح نانوذرات استفاده کردند.
با همکاری تیمهایی از دانشگاههای اصفهان و استنفورد، تشکیل خود به خود هیدروژن پرواکسید در ریزقطرههای آب، بدون حضور هر گونه کاتالیزور یا میدان خارجی بررسی شده است.