پژوهشگران دانشگاه صنعتی اصفهان و دانشگاه کره در یک مطالعه مروری جامع نشان دادهاند که هیدروژلهای زیستپایه، بهویژه آنهایی که با نانومواد مهندسی شدهاند، میتوانند آینده درمان زخمهای مزمن و عفونی را متحول کنند. این مطالعه با تمرکز بر پلیمرهای طبیعی و تجدیدپذیر، به بررسی نقش ساختارهای نانویی، گروههای عاملی فعال و خواص فیزیکی-شیمیایی هیدروژلها در تسریع ترمیم بافت، کنترل عفونت و بهبود کیفیت زندگی بیماران پرداخته است. نتایج این پژوهش نشان میدهد که ترکیب زیستپلیمرهایی مانند نانوسلولز، ژلاتین و صمغهای گیاهی با فناوری نانو، امکان تولید پانسمانهایی هوشمند، زیستسازگار و چندمنظوره را فراهم کرده است؛ پانسمانهایی که علاوه بر حفظ رطوبت زخم، فعالیت ضدباکتری و هموستاتیک نیز دارند و میتوانند پاسخگوی چالشهای فزاینده نظام سلامت در مواجهه با زخمهای مزمن باشند.
