در شرایطی که هزینههای بالای سرمایهگذاری و محدودیت منابع مالی به یکی از موانع اصلی توسعه شرکتهای فناور، بهویژه در حوزه نانو تبدیل شده است، «تولید بدون کارخانه» بهعنوان یک الگوی نوین و کمهزینه، مسیر تازهای برای تجاریسازی فناوریهای دانشبنیان گشوده است. این مدل با تکیه بر استفاده از ظرفیتهای خالی واحدهای تولیدی دارای مجوز، امکان ورود سریعتر شرکتهای نانویی به بازار را فراهم میکند و به آنها اجازه میدهد بدون تحمل بار سنگین احداث کارخانه، تمرکز خود را بر توسعه فناوری، ارتقای کیفیت محصول و گسترش بازار داخلی و صادراتی معطوف کنند.
