پیمان راهبردی، عبارت است از ایجاد رابطهای رسمی میان دو یا چند طرف قرارداد برای دنبال کردن مجموعهای از اهداف مشترک یا دستیابی به یک نیاز مهم تجاری، بدین صورت که هر یک از طرفین دارای ماهیت مستقل هستند.
شرکای پیمان راهبردی قادر به تأمین منابعی؛ از قبیل محصولات، کانالهای توزیع، ظرفیت تولید، تأمین مالی پروژه، ملزومات سرمایهای، دانش، مهارت یا مالکیت معنوی خواهند بود.
در گزارشی که مؤسسه نانو فروم آن را که اخیراً منتشر کرده است، برنامهها و اقدامات اتحادیه اروپا در زمینه علم و فناورینانو در چارچوب برنامه اجرایی ۲۰۰۹ -۲۰۰۵ این اتحادیه، تشریح شده و نقاط قوت و ضعف این برنامه بررسی شدهاست.
در سالهای اخیر تسریع توسعه فناوری برای رسیدن به رشد اقتصادی، به شکل فزایندهای مورد توجه سیاستگذاران کشور قرار گرفتهاست. با توجه به جدید بودن مقوله سیاستگذاری فناوری در کشور و کم بودن تجربه سیاستگذاری در این زمینه، نیاز مبرمی به دانش و اطلاعات کاربردی در این زمینه احساس میشود.
به همین منظور گروه مدیریت فناوری نانو دانشگاه علامه طباطبایی، مصاحبهای درباره سیاستگذاری در فناوری نانو و نحوه اجرای آن با دکتر قاضی نوری، عضو هیئت علمی دانشگاه بوعلی سینا انجام داده است.
وزیر کشاورزی هند طی سخنانی در افتتاحیه کنگره سه روزه ای بر اهمیت و نقش زیستفناورینانو در پیشبرد بخش کشاورزی این کشور تأکید نمود.
اتحادیه اروپا با اختصاص ۴/۱ میلیارد دلار به ۵۵۰ پروژه در زمینه تحقیق و توسعه فناورینانو، بزرگترین سازمان تأمین مالی دولتی جهان در این زمینه است.
دولت هلند، تا اواخر سال جاری میلادی، دو سند راهبردی در زمینه فناورینانو برای تصویب به مجلس این کشور ارائه خواهد کرد.
پیشگامی همکاریهای متقابل راهبردی بین چین و فنلاند(NAMI) در زمینه علم و فناورینانو، با هدف افزایش رقابتپذیری بخشهای صنعتی گسترده در هر دو کشور ـ بین نمایندگان طرفین ـ امضا شد.
حدوداً دو سال از تصویب سند راهبرد آینده به عنوان چارچوب اصلی حرکت کشور در مسیر توسعه فناورینانو تا سال ۱۳۹۳ میگذرد. این سند در قالب ۵۳ برنامه اجرایی،وظیفه نهادهای اصلی کشور را در قبال این فناوری تعیین و مشخص کرده است که در دو سال ابتدای اجرای این برنامه، هر کدام از برنامههای اجرایی باید به چه اهداف کمّی دست یابند.
گزارش حاضر، نگاهی بسیار اجمالی به اصلیترین فعالیتها در راستای اجرای این برنامهها دارد.
ایران تا پایان سه ماهه سوم سال ۲۰۰۷ میلادی رتبه بیست و ششم را در تعداد مقالات منتشر شده در فناوری نانو کسب کرده که نسبت به سه ماهه دوم سال جاری یک پله صعود داشته است.
براساس آمار ارائه شده توسط کارگروه تحلیل و پیمایش ستاد ویژه توسعه فناوری نانو، ایران با انتشار ۳۰۵ مقاله بینالمللی و سهم ۸۲/۰ درصدی از کل مقالات چاپ شده فناوری نانو در سال ۲۰۰۷ بالاتر از کشورهایی نظیر فنلاند، جمهوری چک، ایرلند و دانمارک در رتبه بیست و ششم جهانی قرار گرفته است.
به گفته پژوهشگران استرالیایی فناوری نانو در مواد غذایی و کشاورزی بهطور نامناسبی قانونمند شدهاست. علیرغم سرمایهگذاری چشمگیر در بخش مواد غذایی کشاورزی در فناوری نانو، لزوم تدوین قوانین مختص نانو در این حوزه، از سوی دولت فدرال بهعنوان اولویتی تشخیص داده نشده بود.