پژوهشگران دانشگاه شهید بهشتی با همکاری محققانی از دانشگاه خوارزمی، دانشگاه صنعتی دانمارک و دانشگاه ژنگژو موفق به توسعه نوعی هیدروژل رسانای نانویی شدهاند که میتواند در حسگرهای پوشیدنی، سامانههای پایش سلامت و رابطهای بیسیم انسان ـ ماشین به کار گرفته شود. این هیدروژل زیستالهامگرفته علاوه بر انعطافپذیری و استحکام مکانیکی بالا، قادر است حرکات بسیار ظریف بدن انسان را با دقت بالا شناسایی کند. پژوهشگران در ساخت این ماده از نانولولههای کربنی چنددیواره عاملدارشده، پلیمرهای طبیعی و ساختارهای دوگانه پیوندی استفاده کردهاند تا ویژگیهایی مانند خودترمیمشوندگی، رسانایی، چسبندگی و دوام بالا را به طور همزمان در یک سامانه فراهم کنند. جهان به نقطهای رسیده که حتی ژل هم باید هوشمند، رسانا، خودترمیمشونده و قابل چاپ سهبعدی باشد. احتمالاً ژلاتین معمولی این روزها احساس بیارزشی میکند.
